HumanIC is een new millennium organisatie met als doel een brug te zijn voor een ieder die de computer als middel wil hanteren voor het bereiken van haar doel. De bruggen worden niet alleen geslagen tussen de vraag en het aanbod tussen consument en bedrijf of tussen bedrijven onderling, maar juist ook tussen de consumenten onderling. De mogelijkheden die in het digitale tijdperk ‘anno nu’ worden geboden laten de grenzen vervagen tussen wie nu de producent (aanbieder) en wie nu de consument (vrager) van de informatie is.
HumanIC = Human I See = Mens Ik Zie
HumanIC : Brug tussen de Mens en de IC van de Computer
Human Information Cel – Elke mens is een zelfrespectabele Informatie Cel
Elke Informatie Cel in het netwerk van mensen heeft een unieke toevoeging op het geheel
Het Internet zo als dat inmiddels bij velen van ons is gekend heeft in eerste instantie voor ons fysieke grenzen doorbroken en afstanden laten vervagen. Met de intrede van de breedband verbindingen is niet alleen de snelheid toegenomen, maar is ook de limiet van tijd verdwenen. Oftewel tijd en plaats zijn transparant voor de mens op het Internet.
Allerlei digitale hulpmiddelen schieten als paddestoelen uit de vruchtbare digitale grond. Hiermee is het voor jong en oud mogelijk geworden om de eigen creativiteit een grote rol te laten spelen in de communicatie met een ander of nog veel belangrijker, met velen anderen. Internet biedt de eenling een podium naar een gigantisch publiek.
Om nu niet te filosofisch te worden wil ik met het bovenstaande in ons achterhoofd de mogelijkheden die de digitale wereld (of beter gezegd de virtuele wereld) ons biedt een brug slaan naar de verbetering van de reële wereld. De wereld van werk en vrije tijd, economie en ontspanning, prestatie en creatie, evolutie en revolutie.
Als we evolutie als een natuurlijk (logisch) verloop van ontwikkelingen beschouwen, kunnen we revolutie als een her-beschouwing van deze logica positioneren. Revolutie wordt meestal gekenmerkt door een omwenteling. Niet dat HumanIC nu iedereen de andere kant op wil laten lopen, maar het is wel belangrijk dat we revolutionaire componenten instaleren in de digitale evolutie. Digitale techniek heeft onze manier van leven en werken al op vele domeinen beïnvloed, maar als je goed kijkt in veel gevallen nog lang niet constructief verbeterd.
Helaas voor de digioot (anderen zeggen digibeet) is de aansluiting nog ver te vinden. Varianten van de huidige digitale televisie spelen zelfs heel basaal in op een interactief consumenten gedrag. Je krijgt nog meer van hetzelfde uitgespreid over een steeds breder aanbod, waardoor de kwaliteit niet elk jaar omhoog gaat, maar uit kosten en concurrentie overweging steeds platter en leger wordt. Je krijgt steeds meer het gevoel dat je het aanbod zelf in de hand hebt, maar in werkelijkheid krijgen we alleen maar meer knopjes waarmee we tussen het kaf het koren aan het zoeken zijn.
Eigenlijk ontstaat er een vreemde paradox:
FEIT : Hoe meer digitale bomen we planten, des te minder bos we nog zien.
Dus alles wijst er duidelijk op dat we verkeerdom aan het bouwen zijn, men verwacht:
WENS : Hoe meer bomen, hoe groter het bos wat we zien.
Hoe meer hoe minder en hoe minder hoe meer ?!?
Eigenlijk willen we in het digitale woud een oase vinden waar alles klopt. Helaas levert techniek ons niet altijd de menselijke factor op die we verwachten te vinden tijdens onze virtuele zoektocht. Emotie is bijvoorbeeld een ontbrekende factor die we op allerlei wijzen proberen toe te voegen aan de digitale beleving. Hiermee komen we weer terug bij het begin van mijn epiloog, waar we constateerden dat steeds meer consumenten een onderdeel vormen van het producerend geheel en hierdoor zorg dragen voor een constante aanvulling van zeer menselijke producties die we eenvoudig kunnen delen met vele anderen. Zo lijkt de techniek een draagvlak te worden voor menselijke omgang.
Toch kleven aan de vele voordelen zoals we al aanvoelen ook genoeg nadelen.